E-learning – ciekawe rozwiązanie na uniwersytecie

E-learning – ciekawe rozwiązanie na uniwersytecie

Sprawne funkcjonowanie uniwersytetu w coraz większym stopniu zależy od wdrażania przezeń nowoczesnych technologii.

Jego egzystencja zależy między innymi od umiejętności technicznych zatrudnionych osób.

Edukacja internetowa stanowi najszybciej rozwijający się segment na uczelni wyższej.

Obecna sytuacja jeszcze wzmocniła tę rosną potrzebę na rynku edukacyjnym.

Aby zarządzanie uniwersytetem było sprawne, trzeb zająć się poszczególnymi możliwościami, które daje współpraca z technologią:

  • planowanie strategiczne,
  • identyfikacja problemów, eliminowanie czynników utrudniających rozwój,
  • ocena możliwości stosowania nowych technologii w powiązaniu z dydaktyką nauczania.

Rozwój Uniwersytetu ze wsparciem technologicznym jest długofalowym procesem, który sprzyja zarządzaniu tym środowiskiem.

W ramach zarządzania Uniwersytetem, a w szczególności kształtowania dydaktyki z pomocą technologii, można wyróżnić cztery główne rodzaje e-learningu.

E-learning – metoda 1

Pierwszym z nich jest nauczanie zautomatyzowane.

Mamy z nim do czynienia wtedy, gdy użytkownik korzysta z filmików, nagrań, prezentacji, które są dostępne dla niego w dowolnym miejscu i o dowolnej porze.

Usytuowane są w przestrzeni wirtualnej i nie wymagają ingerencji człowieka, do tego żeby użytkownik mógł się z nich uczyć.

Również sytuacja, w której konkretna osoba, jednak uczestniczy w ramach zajęć, ale jej zadania, głównie administracyjne, odbiegają od standardowych zadań pracowników naukowych.

E-learning – metoda 2

Drugim rodzajem jest nauczanie, które opiera się o wykład dla szerokiego grona studentów.

Dzieje się to wówczas, gdy dana osoba odgrywa ważną rolę podczas zajęć ale nie jest to pracownik naukowy.

Nie ma z nim bezpośredniego kontaktu, najczęściej jest on nagrany.

Również ten sposób e-learningu występuje gdy autor jak i prowadzący jest tą samą osobą.

Nie ma jednak bezpośredniego kontaktu z prowadzącym, np. nie można zadać mu pytania natychmiast i od razu uzyskać odpowiedzi.

E-learning – metoda 3

Trzeci z nich to nauczanie maksymalizujące podobieństwo do nauczania stacjonarnego.

Mamy z nim do czynienia, gdy e-learning przypomina w swoim założeniu przebywanie na seminarium podczas zajęć na uniwersytecie.

Wówczas osoba, która ma już znaczącą wiedzę w danym zakresie umożliwia przeprowadzanie dyskusji „tu i teraz”.

Oznacza to, że użytkownik może zadawać pytania natychmiast i niemalże od razu uzyska na nie odpowiedź.

Jest to już bezpośredni kontakt z pracownikiem naukowym, który jest autorem oraz prowadzącym zajęcia.

Wtedy jest to też typ nauczania asynchronicznego.

Natomiast można w tym rodzaju e-learningu wyróżnić też nauczanie synchroniczne.

Jest ono wówczas, gdy nie potrzeba koordynacji miejsca oraz czasu odbywania się zajęć dydaktycznych.

Wówczas w nauczaniu uniwersyteckim za pomocą technologii osoby nie muszą być w tym samym miejscu.

Potrzeba tylko tego samego czasu, np. rozmowy na czacie.

E-learning – metoda 4

Czwarty typ jest bardzo rzadko spotykany – określany jest mianem seminarium, które trudno osiągnąć w sposób stacjonarny.

Oznacza on tworzenie grup tematycznych ze swobodnym dostępem przez internet.

Ale z wiedzą akademicką, popartą badaniami, literaturą przedmiotu i pracownikami naukowymi.

Zrzeszałaby ona miłośników danej tematyki, którzy dyskutowaliby między sobą, niezależnie od uczelni na określone tematy.

Jak wskazuje e-mentor, tego rodzaju grup tematycznych nie wiąże się z egzaminami czy zaliczeniami na ocenę dla np. doktorantów.

Taki typ e-learningu wiąże się z potrzebami rynkowymi edukacji, szczególnie tej akademickiej.

Ponieważ umożliwia powstanie dyskusji i seminariów zaawansowanych, zbierających w jednym miejscu naukowców tematycznych z całego świata czy chociażby państwa.